trapsgewijs…
een schreeuw naar stilte..
niet alleen toen nu nog steeds…
slaap met ogen open en leef met ogen gesloten…
voel me alleen, opgesloten en gevangen genomen…
onstijg mijn lichaam en er onstaan vervelende dromen…
wil verdwijnen maar aan de de realiteit is niet te ontkomen…
werd ik maar met rustgelaten. Ja, ik ben een geboren mensenhater…
in dromen word ik met rustgelaten en wandel ik over verlaten straten…
wat ik zeg is onverstaanbaar en zelfs wanneer het stil is hoor ik hun praten ja…
ben een speciaal exemplaar, haren worden grijs en voel me ongeveer honderd jaar…
we nemen niet, we krijgen het.
