ben niet depressief maar denk soms aan zelfmoord,
ze stellen geen vragen toch geef ik antwoord.
sluit me af van de wereld want ik ben praatziek.
noem het stagnatie, met regelmaat gaat het benedenwaarts,
Kies een weg uit maar zie geen uitweg, ik zit vast in dit labyrint
maar leer van de levenslessen die ik onderweg ondervind, alleen…
problemen stapelen zich op en vormen pyramides, obstakels.
De neerslag die valt, veranderd van regen naar hagel…
Ze zeggen: “Jay je gaat helemaal de verkeerde kant op”.
maar vanavond zoek met pen en papier naar het antwoord.
vaak genoeg probeer ik ermee naar buiten te treden,
maar het gaat achteruit want het is niet vooruitstrevend.
Wil er niet mee zitten…
Dus ik sta op, volg mijn eigen legende en schrijf een schatkaart,
weet helaas, de weg erna toe is zwaar maar zeker de moeite waard.
ze zeggen: “wie zijn eigen weg durft te lopen, verdwaald nooit..”
vraag naar de bekende weg want er zijn meer keuze dan ooit…
groetuh.
