Ik volg het niet meer, neem telkens een ander pad
Het kan niet, schoenen vol met zand op een schelpenpad.
Het leek me verstandig om een andere weg in te slaan.
In het openbaar bleek ik er helaas anders voor te staan.
Ga af op mijn instinct, door zeeën vol tijd verdrink ik erin
Ik blijf een drenkeling op het pad met de onbekende bestemming
Kom verschillende paden tegen, schelpen- betonnen- en autowegen.
Als WEDEKA lui chill ik even om vervolgens de bladeren van het pad weg te vegen
Het pad dat ik bega, waar ik op sta beschouw ik als mijn leven,
Het pad met onkruid en ook puntige stenen, die ik liever zou vergeten
Twijfel even en zie ook genoeg positieve punten in mijn leven.
Het negatieve blijft aanwezig als kauwgom die onder me schoen blijft kleven.
DMS:
Het negatieve maakt me gek, dus zoek ik een andere weg
Maar slechte paden blijven komen, toch lijken ze recht
Geen pad is perfect, toch kies ik meestal de verkeerde
En dit slechte gevoel creëerde ik omdat ik een ander pad probeerde
De tijd moet me leren maar begint zich tegen me te keren
Dus hervat ik mijn zoektocht naar die hogere sferen
Mezelf observerende weet ik dat ik liever naar het donker wil kijken
Dus zet ik m’n nachtkijker op zodat ik het licht nog even kan ontwijken
En zie ik door die kijker toch een goed pad, dan voelt het slecht
Maar moet ik dat gevoel niet opzij zetten en vergeten wat ik heb
En openstaan voor een nieuw pad op een nieuwe weg?
Raadpleeg m’n navigatiesysteem voor antwoord, die zegt: Pad onbekend.
Dus denk ik dat ik door blijf lopen op het pad dat ik voor mezelf heb uitgezet.
